Sezen Aksu – 1945

Gel asırlardan uzanda tut ellerimi sımsıcak
Yoksa bendeki çocuk da böyle çaresiz kalacak
Öfke ile beslenen çocuklar yalnızdırlar
Ve ümitleri çiçeklerden acıları tarihlerden.

Senin gibi benim gibi onlarda hep insandılar

Ve sevgiye inandılar ve saygıya inandılar
Senin gibi benim gibi
Onlar biraz terk edilmiş biraz kuskun çocuktular.

Sanki biraz incitilmiş sanki yetersiz sevilmiş
Sanki utandılar kavgadan ve sustular
Öp incilenen göz yaşları kurusun inançlarında.

Sene bin dokuz yüz kırk beş onlarda hep insandılar
Ve sevgiye inandılar ve saygıya inandılar
Senin gibi benim gibi...